En ‘privacy’ bestond niet meer.

Ik lees: “Zorgverzekeraars krijgen inzage in medische dossiers”. Klik door. (ergens werd dat geregistreerd) en zie: “Vanwege de grote drukte ziet u een versimpelde weergave van dit artikel. Excuses voor het ongemak.”

 

Het bewustzijn over verlies van onze privacy lijkt een beetje te gaan dagen, maar in mijn hoofd bestond het al lang niet meer. Het lijkt ook in mijn werkomgeving vrij normaal en zelfs een streven om zoveel mogelijk informatie van iemand te kunnen inzien en mensen op social media te volgen. Allemaal zodat we een online aanbod op maat kunnen krijgen. Heerlijk toch? Nee. Ik weet dat ik last heb van deze steeds beter wordende persuasieve communicatiemethoden. Wéér een bikini moeten kopen omdat het lijkt alsof je niet anders kunt, wéér zin om op vakantie te gaan door de tune van ‘follow the sun’. ‘Ze’ weten wat je doet, wat je leest, wat je koopt, wat je zegt, hoe je je voelt. Je hele leven wordt vastgelegd. Ergens in de Cloud, enorme databases om nooit meer uit te verdwijnen. De ‘delete’ en ‘backspace’ knoppen doen zelfs niet meer wat je hoopte. Alles wat je voelde, dacht en daarom opzocht en schreef ligt vast en gaat nooit meer weg. Ik vraag me af wat er met die informatie gebeurt als ik ophoud te bestaan. Misschien is het handig om op een sticky mee te nemen naar the other side.

 

Het woord ‘privacy’ moet nu wellicht samen met het ‘cassettebandje’ en ‘floppy’ bovenaan de lijst met nominaties komen om te laten verwijderen uit de Van Dale. Wat was privacy eigenlijk. Ik zoek het op: “de mogelijkheid om in eigen omgeving helemaal zichzelf te zijn”. Op zich nog steeds haalbaar. Ik bedoel, niemand houdt je tegen om jezelf te zijn terwijl de wereld meekijkt. De term en wat je er uit haalt kan in deze definitie toch nog blijven bestaan. Ik concludeer: privacy bestaat nog steeds. De frictie ontstaat bij mensen die willen meekijken en bij misbruik van persoonlijke informatie. Privacy werd voor het internettijdperk gewoon anders, rijker en gemakkelijker ingevuld. Wat wij wilden en voelden was veel meer dan deze definitie van privacy. We wilden en konden onszelf zijn zónder dat iemand mee kon kijken. Die maximale privacy beleef je vandaag de dag alleen nog in je eigen badkamer en op de wc.

 

Ik vergelijk het verloop van de term ‘privacy’ met die van ‘veiligheid’. Veiligheid kent verschillende vormen en fysieke veiligheid was 100 jaar geleden vrij snel haalbaar tenzij je een paar mentaal gestoorden in je dorp had wonen. De bedreiging van je veiligheid kwam uit andere hoeken dan vandaag de dag. Met de urbanisatie werd het dorp een stad. In het dorp waar je vroeger je fiets niet op slot hoefde te zetten en de voordeur ’s nachts open kon laten staan is wat we veiligheid noemden tegenwoordig niet meer gegarandeerd. De gestoorden die de term vrijheid veel breder invullen dan je wilt, zijn overal te vinden en bovendien moet je nu zelfs in een dorp oppassen dat je niet onder een bus loopt. Ook het dorpje ‘ www’, waar vroeger een handjevol goedbedoelende nerds woonden, is op sommige plekken gekoloniseerd door gekken met verkeerde intenties. Een slot op je digitale voordeur is gewoon net als het slot op je echte voordeur geen garantie meer op digitale privacy. Leuk geprobeerd die DigiD.

 

Het misbruik van toegang tot persoonlijke informatie bereikt zijn max zodra ook ons fysieke bestaan en bewegen onvrijwillig wordt vastgelegd en iemand daar iets mee gaat doen. Zodra je baas kan meekijken in je huis en dat tegen je gebruikt. Een leven zoals Jim Carrey in The Truman Show. Het gaat in mijn wereld vooral om de gênante echt extreme privé momenten die ik alleen met mezelf wil meemaken, zoals dat moment waarop je je kont in de spiegel staat te bekijken omdat er een gek plekje zit. Meer geheimen heb ik niet. Sommige dingen wil je inderdaad gewoon niet delen met de rest van de wereld en eerlijk gezegd hoef ik dat soort dingen ook niet van een ander te zien.

 

Ok, even serieus. Hoe erg is het nu echt dat digitale privacy steeds moeilijker te bereiken is en je daar goed je best voor moet doen? Ik begrijp dat het kuttig is voor de belastingontduikers en notoire vreemdgangers onder ons. Maar verder? Ik heb het allang opgegeven. Een beetje slimmerik ziet zo wat ik wel of niet op de bank heb staan, hoe vaak ik koffie drink, dat ik op zoek ben naar een liefde die bij me past, concludeert op basis van mijn muziekvoorkeur wat mijn gemoedstoestand en dus behoeften zijn en dat ik vorige week naar de Haptonoom ging. Kortom, een moodboard maken van mijn leven is voor een beetje opgeleide Indiër kinderspel. Ik hoop dat ie er plezier in heeft, mij kan het geen donder schelen. Het minder makkelijk hebben van digitale privacy is inherent aan digitalisering, aan de ontwikkeling van techniek. Ja op sommige vlakken is het ruk, maar hoe fijn is het daarnaast ook wel weer dat als je wordt aangereden op straat en niet meer weet wie je bent, straks het ambulancepersoneel by means of fingerprint kan zien wie er bij je hoort en van welke antibiotica je afschuwelijk veel jeuk krijgt (hoe K is het als je dat niet kunt uiten). Ik ga hier anders over denken zodra me een zorgverzekering wordt geweigerd omdat digitaal bekend werd dat ik een gevaar ben voor mezelf of een zwakke rug heb. Wel goed trouwens dat ‘ze’ straks gelijk weten dat mijn donorlever beter niet zomaar naar een nieuw lijf kan omdat ie naar de touwtyfus is gegaan met m’n alcoholprobleem. Ik was bang dat ik een ander tegen mijn organen moest beschermen, maar het probleem lost zichzelf stilletjes op.

 

Anyways, er is geen houden aan. Ik heb te doen met de mensen die online niet zo handig zijn, maar kom op; wees voorzichtig, niet naïef en laat ook online gewoon niet per ongeluk de sleutel in je fiets zitten. Ja het is top dat je uitgaat van de goedheid van de mens. Maar helaas heeft de evolutie en het tegenhouden van natuurlijke selectie ervoor gezorgd dat je die goedheid niet bij iedereen vindt. Laten we vooral hopen dat degenen die net als wij weten dat de voordeur naar je digitale privacy open kan gewoon een beetje fatsoen in hun barst hebben. En voor als je het écht niet vertrouwt komen er straks vast digitale veiligheidssloten op de markt. Gelukkig weten ‘ze’ nog niet hoe vaak en wanneer ik de wc doortrek. Alhoewel daar verandering in zal komen op het moment dat dit een commerciële kans blijkt te zijn. Ook prima.