“Vandaag is pas het begin.” En dat dan elke dag.

Het waren de woorden van Simon Keizer in Linda’s Zomerweek op de Nederlandse televisie. Zijn presentatie was in eerste instantie naar mijn mening niets bij de authentieke en luchtige Carly Wijs. Zo goed als ze is in de rol van Tamar in Divorce, zo leuk lijkt ze in het echt; “Of hij me ontmaagd heeft bedoel je?!”. Ze is moeder en vader tegelijk van haar zoon Godfried, die is verwekt in een one-night stand. Bizar open deelt ze haar verhaal, alleen met ons. Muziek is voor haar geen behang, maar het luisteren ernaar een geest verrijkende activiteit. Ze deelt haar ervaring van klank en tekst door ons een paar minuten te laten meegenieten van het lichte maar zware ‘Time in a bottle’ van Jim Croce.

 

Simon’s verhaal trok mijn aandacht na de uitspraak van die ene zin: “Vandaag is pas het begin, en met dat credo starten Annemarie en ik elke dag”. Wow. Het vergt onder andere een ijzeren discipline, rust en relativeringsvermogen om fully zen en mindful te leven, wat dat ook echt mag zijn. Zij doen het gewoon. Mij rijst de vraag hoe ík het ooit voor elkaar ga krijgen om elke dag te leven volgens de wijsheden van Rumi, Einstein, de Dalai Lama, Lao Tzu en nu in dat rijtje ook Simon Keizer. Herstel: ‘mindful’ te leven en mezelf gelijkgestemd te voelen.

 

Voor iemand met het geheugen van een goudvis en die uitblinkt in loslaten (lees: vergeten van vrij essentiële zaken) lijkt het een utopie. Een onhaalbaar streven. Opslaan van en integraal mindful leven in al die wijsheid? Ho maar. Hoe hard ik het ook probeer. Mijn telefoon staat bomvol met mantra’s die ik dagelijks ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds van mezelf moet herhalen. In de allersimpelste, en dus relatief goed te onthouden variant ben ik positief doorgeslagen: “volg je hart!”. Drie krachtige woorden, dat is te doen. Als resultaat accepteer ik dat de dingen komen zoals ze me toe moeten komen, terwijl mijn ratio krampachtig mijn wereld probeert te vormen. Het moet zo, want dat is beter. Mindful conflict. Dat zal dan wel weer Karma zijn.

 

Nadat ik elke ochtend een kleine minuut in de vorm van een halve maan heb gestaan, mezelf een winnaar heb moeten voelen als V van Victory, mijn ademhaling wel 5 minuten onder controle heb weten te houden in de ‘Cobra’, een snelle privésessie lachyoga in de badkamerspiegel heb gehad en mezelf wijs mijn rijtje mantra’s heb toegesproken is het resultaat: stress. Want zoveel peacefulness en mindfulness onthouden en doen in een keer, en dat ook nog eens 24 uur lang vasthouden… Het lijkt Simon en zijn prachtige Annemarie ogenschijnlijk natuurlijk te vergaan. Petje af voor team Volendam. Ze stralen rust uit. Ik vind het mooi. En lief.

 

Toch weer een nieuw mantra op mijn lijstje: vandaag is pas het begin. Echt waar. En dat dan elke dag. #rewindandrepeat